Table of Contents

Drogi Czytelniku!

W oczekiwaniu na film TMK

Film TMK, czy nie TMK?

Udźwiękowienie w polskich filmach

Po czym poznać prawdziwego fana Felixa, Neta i Niki?

Fan art nie dla wszystkich?

Gdybanie o przygodach FNiN-owych z zachętą

Stary o młodych, młodzi dla starych

O historii robotów słów kilka

Sięgnijmy gwiazd – naszego własnego rozwoju

Książki i recenzje

Retrogralnia

WikiAdmin poleca

Felietony:

Czerń ciągle w modzie

Konto na Facebooku - po co mi ono?

Przemycony bokiem dodatek

Drogi Czytelniku!

Połowa wakacji już za nami! Za oknem upalne słońce, a więc i w redakcji naszej gazetki zawrzało. Po ogłoszeniu wyników konkursu w czerwcu, do redakcyjnej rodzinki dołączyli: Fileas, Magix Slayer, Karmel oraz moja skromna osoba. Wszyscy zaangażowaliśmy się od razu w tworzenie kolejnego numeru i żywimy ogromną nadzieję, że poczytność Magazynu wzrośnie o co najmniej 200%.

W niniejszym numerze znajdziecie nie tylko artykuły konkursowe  –  staramy się zająć Wasze zniecierpliwione umysły naszymi wypocinami na różne pokrewne FNiN tematy. Recenzujemy ostatnie premiery, sięgamy do źródeł historii, ale też, spoglądając niepewnie w przyszłość, próbujemy przewidzieć tempo rozwoju naszego społeczeństwa.

Przede wszystkim jednak czekamy z utęsknieniem na jesienną premierę filmu „Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa”. Niektórzy mieli już okazję go obejrzeć na festiwalu, ale reszta śmiertelników musi czekać na oficjalny pokaz produkcji. Drepczemy też niespokojnie po Empikach, próbując złowić kolejną część Świata Zero  –  na którą też przyjdzie nam jeszcze poczekać.

Jeśli nie wiecie co zrobić z nadmiarem wolnego czasu, usadźcie swe opalone ciała przed komputerem i zajrzyjcie na forum.fnin.eu, by prześledzić nowe wydanie Magazynu lub porozmawiać ze stałymi bywalcami. Serdecznie zachęcamy też do udziału w Polconie (23-26sierpnia), na którym pojawi się spora reprezentacyjna grupa z naszego forum, w miarę dorosła (choć dość nieogarnięta i bardzo zmaskulinizowana).

Jeśli macie jakieś pytania odnośnie konwentu, nie bójcie się porozmawiać z nami! Życzę miłej lektury oraz pełnej przygód reszty wakacji.

FNiN_addict

W oczekiwaniu na film TMK

Świat Zero na dużym ekranie

Na ekrany kin wchodzi właśnie pierwsza, oczekiwana od dawna przez fanów, ekranizacja powieści Rafała Kosika. Na moment porzućmy polski sceptycyzm i wyobraźmy sobie, że odnosi ona komercyjny sukces. Producenci rzucają się na kolejne części cyklu jak wygłodniałe psy, a my  -  po kilkunastu latach możemy zabrać dzieci na filmową wersję Świata Zero… Na usta aż cisną się  słowa wieszcza:  Wtem Bóg z Mojżeszowego pokazał się krzaka, Spojrzał na te krzyczące i zapytał: „Jaka?”

Jeszcze 5 lat temu nikt nie spodziewał się tak szybkiej popularyzacji technologii 3D. „Gwiezdne Wojny” wykorzystujące, jako pierwsze efekty specjalne  na masową skalę powstały 30 lat temu. Jeżeli cofniemy się jeszcze o 10 lat okaże się, że rzadkością w Polsce był wówczas film kolorowy, a dodatkowe 20 przeniesie nas w okres świetności Grety Garbo, Poli Negri i Charliego Chaplina  -  do czasów kina niemego.  A co jeżeli wybiegniemy 15 lat do przodu?

4 wymiary i 5 zmysłów

Po co iść na film, jeżeli mogę ściągnąć go z Internetu?  –  mogliśmy  zapytać przed przełomowym (technologicznie; fabularnie  –przerażająco  schematycznym) Avatarem. Dziś odpowiedź jest jasna  –  w  kinie widzimy film okraszony wciskającymi w fotel efektami specjalnymi. Ale technologia 3D również powoli wchodzi pod strzechy  –  niedługo telewizory i komputery pozwalające na oglądanie filmu w tej jakości przestaną być czymś niezwykłym. Czy w takiej sytuacji odpowiedzią przemysłu filmowego będą produkcje w tak zwanym „piątym wymiarze”?

„Piąty wymiar” to właściwie błędna nazwa, ludzie są w stanie odbierać przecież tylko cztery  -  wysokość, szerokość, długość i czas. Żeby opisać, czym jest tzw. kino 5D powinniśmy posłużyć się kategorią zmysłu  -standardowo film oddziałuje jedynie na słuch i wzrok. Współcześnie pewną ciekawostką pozostaje film, którego możemy „dotknąć”  -ruszające się fotele, pryskająca woda… W przyszłości, a nie jest to niemożliwe nawet przy  zastosowaniu współczesnej technologii, moglibyśmy patrząc nad duży ekran cieszyć wszystkie zmysły  –  smakując  i wąchając dokładnie to, co główny bohater.

Jednak czy jest to przyszłość kina? Nie sądzę. Oglądając film nie chcemy czuć się jak uczestnik wydarzeń  –  to  domena gier komputerowych. Wolimy raczej obserwować postaci i przeżywać ich emocje, niż stać się uczestnikiem pędzącej fabuły. Pomijając fakt, że trudno mi wyobrazić sobie romantyczną randkę, czy nawet rodzinne spotkanie przy filmie, który wymaga uwagi wszystkich naszych zmysłów.

Kulturalna rozrywka

A może na wstępie należałoby zadać sobie pytanie  -  dlaczego w ogóle chodzimy do kina? Czy oglądanie filmów (nawet za darmo) na własnym komputerze może kiedykolwiek zastąpić mrok filmowej sali, zapach popcornu i niezwykłe uczucie przebywania przed wielkim ekranem?

Oczywiście do pewnego stopnia tak  –  jednak nigdy nie zrobi tego zupełnie. Tak jak kino nie zniszczyło teatru, tak samo Internet nie może zniszczyć kina, które poza formalną funkcją  –umożliwienia nam oglądania najnowszych produkcji, jest także instytucją samą w sobie. Chodzimy do kina właśnie po to, żeby pobyć w kinie. „Jeżeli będziesz grzeczny, pójdziemy do kina”; „Robisz coś w sobotę, bo wiesz… eee… fajny film grają, może-byś-poszła-ze-mną-do-kina” tkwią w naszej kulturze na tyle mocno, że nie da się ich wyprzeć z dnia na dzień. Może więc na wartości zyskają filmy nieco trudniejsze, po których można porozmawiać przy herbacie? A do łask powrócą przykawiarniane kina studyjne pełne raczej wielbicieli danego reżysera, niż znudzonych nastolatków siorbiących kolę?

Wizja, przynajmniej w moim mniemaniu, idylliczna, ale niestety nie mogę sobie pozwolić na aż taką dawkę optymizmu. W znacznym stopniu zmonopolizowany i niezwykle rozbudowany przemysł filmowy  nie pozwala stosować prostego myślenia  –  grają to, co ludzie chcą oglądać. Do pewnego stopnia można nawet powiedzieć „oglądamy, jak nam zagrają”-  producenci Holly i Bollywoodu pozyskali magiczną umiejętność kreowaniu gustów szerokiej publiczności i raczej  nie pozwolą by rentowność ich firm spadła do poziomu rentowności przeciętnej instytucji kulturalnej.

Et omnia vanitas (i wszystko marność)

Wieszczenie końca historii jest zawsze bardzo ryzykowne, jednak na horyzoncie rozwoju kina nie rysują się żadne szybkie zmiany. I nie są one w niczyim interesie  –  żeby  nadal przyciągać widownię do kin wystarczy stale wprowadzać drobne, ale interesujące poprawki. Wchodzący niedługo do kin „Hobbit” będzie kręcony z prędkością 48 (zamiast jak dotąd 24) klatek na sekundę i  jeżeli mam być szczery sam nie mogę się oprzeć pokusie ujrzenia tej technologii na dużym ekranie.

Wszystko musi doczekać swojego końca  –  kino powoli, ale nieuchronnie zbliża się do kresu swoich możliwości. Filmowcy z pewnością zaskoczą nas swoją pomysłowością jeszcze wielokrotnie, ale pole manewru pozostaje coraz mniejsze. Nie chcę bynajmniej napisać, że Świata Zero na dużym ekranie nie ujrzymy wcale, lub potraktujemy go jedynie, jako kulturalną ciekawostkę  –  niemniej jednak nie wydaje się, żeby kino przyszłości miało znacznie różnić się od współczesnego. A może do tego czasu w panteonie będzie mogła zasiąść jeszcze jedna, jedenasta muza, której dzisiaj nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić?

Fileas

Film TMK, czy nie TMK?

Już wkrótce czeka nas premiera długo wyczekiwanego filmu „Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa”. Powszechnie nazywany jest on ekranizacją drugiego tomu „Felixa, Neta i Niki”, jednak czy w obliczu licznych informacji o zmianach względem pierwowzoru, jest to wciąż właściwa nazwa?

Korzystając z Wikipedii możemy dowiedzieć się, że ekranizacja to filmowa forma pierwowzoru literackiego. Ok, zatem ogólnie powinno się zgadzać  -  film powstaje na podstawie powieści o tym samym tytule, do tego przy współudziale jej autora. Jednak nieco  niżej Wikipedia podaje -  dla odróżnienia od ekranizacji przenoszącej utwór w sposób możliwie wierny oryginałowi –przykład  „Eragona”, filmu którego żadną miarą nie można nazwać ekranizacją książki o tym tytule, z pierwowzoru zachowano praktycznie tylko główne postaci. Nazwano go adaptacją, choć według mnie i to miano jest tu naciągane. Niestety, tego typu postępowanie przy przenoszeniu powieści na ekrany kin jest wręcz nagminne, a przykłady można wymieniać bez końca.

Z drugiej jednak strony, przy ekranizacjach mamy zderzenie dwóch odmiennych światów: książki i filmu (a w naszym przypadku należy zaznaczyć: polskiego filmu). W takim połączeniu trzeba się liczyć z tym, że książka nie zachowa wszystkich swych elementów. Myślę tu głównie o dwóch kwestiach: fabule, której wierne odtworzenie jest często niemożliwe, ze względu na ograniczony czas, oraz elementach fantastycznych i efektach specjalnych  –  i ich wpływie na budżet. W filmie TMK wszystkie te niedogodności są z pewnością doskonale widoczne: wiemy, iż nie ujrzymy tam m.in. Warszawy z przyszłości, a sama fabuła musiała się zatem znacząco zmienić, co potwierdza niezbyt ciekawie brzmiący tytuł forumowego wątku o przedpremierowej projekcji ekranizacji TMK: „Recenzja filmu, czyli sklejamy postacie”.

Innym aspektem są szczegóły: od doboru aktorów, po kolor bluzki. O ile trudno zrażać się do ekranizacji przez różnice w strojach, zmienione tło lub inaczej wyglądające budynki, a i inne drobiazgi nie sprawiają większych problemów przy odbiorze filmu (choć mogą Magazyn dla Fanów FNiN, sierpień 2012, nr 2/2012 (4)– 5 –zadziwić  –  jak chociażby w filmie TMK zastosowanie latarek czołowych zamiast nausznych, choć te drugie też istnieją!), o tyle największym problemem są zawsze aktorzy.

Nie oszukujmy się  –  dopasowanie ludzi z talentem aktorskim do jakiegoś wymyślonego opisu graniczy z cudem. Dlatego, choć do zgodności wyglądu głównych bohaterów z pierwowzorem mam wiele zastrzeżeń  –  jak pewnie każdy fan FNiN  -  to nie narzekam. Na razie. Zacznę, jeśli ich gra w filmie nie będzie mi się podobała.

Wiemy już o zmianach w fabule, szczegółach, aktorach  –  konieczność wszystkich tych modyfikacji można oczywiście łatwo uzasadnić. Jednak mimo to na nie narzekamy, nieco za dużo, ale nie bezpodstawnie. Każde odchylenie od literackiego pierwowzoru nie tylko oddala nas od słowa ekranizacja i powoduje rozgoryczenie fanów, ale też jest bardzo ryzykowne dla powodzenia filmu. Bo choć sukces książki nigdy nie gwarantuje sukcesu na dużym ekranie, to jednak przecież każda zmiana zwiększa możliwość powstania niewypału.

Wciąż nie odpowiedziałem na główne pytanie: czy to dalej będzie film „Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa”? Trudno powiedzieć. Nie należę do grona osób, które go widziały i nie wiem, ile w rzeczywistości pozostało w nim z książki, ale przeczytane opinie nie napawają optymizmem. Mam jednak nadzieję, że bliżej mu do ekranizacji niż adaptacji, a jak najdalej od wspomnianego na początku „Eragona”.

Do napisania tego artykułu skłoniły mnie... słone paluszki, które jadłem jadąc pociągiem. Lubię paluszki, ale nie przepadam za tym, kiedy coś, a szczególnie sól, zmienia mi ich smak  –jednak kiedy nie mam wyboru, słone paluszki są lepsze niż brak paluszków. Dlatego niezależnie od tego, czy film TMK będzie ekranizacją, adaptacją czy nie będzie miał żadnego związku z książką  –  bez wątpienia go obejrzę  i życzę mu sukcesu, jak pewnie  większość fanów FNiN.

kam193

Udźwiękowienie w polskich filmach

W związku ze zbliżającą się wielkimi krokami premierą ekranizacji książki Rafała Kosika „Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa”, wszyscy stawiamy przed reżyserem wysoko położoną poprzeczkę. Mimo kilku drobnych niepowodzeń, całość filmu zapowiada się ciekawie. W tym momencie jednak pozostaje nam tylko spodziewać się i gdybać. I tu rodzi się pytanie –  „Czy film, na który tak długo oczekujemy, okaże się czymś innowatorskim?”. W końcu każdy z pewnym budżetem jest w stanie wykonać film na poziomie średniej półki polskiego kina. Kiczowate, nierealne sceny akcji, zatrudnianie rozpoznawalnych aktorów w celu zatuszowania braków w scenariuszu, „mongolskie dialogi” czy dźwięk pochodzący jakby z innego świata. No właśnie. Tą ostatnią sprawą chciałbym się dziś zająć w szczególności, ponieważ bardzo mnie ona dziwi.

Ci z Was, którzy oglądają czasem nowe płody polskich wydawnictw filmowych, powinni z łatwością kojarzyć sceny, w których dźwięk jest wyjątkowo nienaturalny, na przykład sytuacja, w której aktorów stojących kilkanaście metrów od kamery słychać jakby stali tuż obok niej. Jest to efektem dogrywania dialogów w studiu. W moim mniemaniu całkowicie rozprasza to  odbiorcę  i psuje efekt, jaki próbowaliśmy osiągnąć przez cały film  –zadowolenie widza. Ostatnio sam wpadłem przypadkiem na nowe dzieło naszej sceny filmowej –  „Sztos 2”. Nie zamierzam tu oceniać całości, lecz poświęcić chwilę uwagi na scenę pokazywaną na samym początku  –  kiedy aktorzy stoją przy aucie na drugim planie, a głosy słychać doskonale, z takiego bliska jakby odgrywający mówili wprost do mikrofonu.

Tak samo denerwująca jest amplituda natężenia dźwięku  –  część filmów oglądam z pilotem w ręku, aby szybko ściszać sceny, w których z ledwo słyszalnego szeptu przechodzimy nagle we wręcz kipiącą decybelami scenę strzelaniny, wrzasku czy imprezy. Nie wiem, czy podczas sceny z głośną muzyką, wybierać pomiędzy wyniszczeniem sobie słuchu przez hałas, czy niesłyszeniem dialogów, o wiele cichszych od samych utworów. Wydaje się, że tendencja poziomu polskiego udźwiękowienia filmów jest wręcz odwrotna do tej z zachodu  –  malejąca.

Wiele do życzenie pozostawia też dykcja aktorów. Chociaż jest to według mnie najmniej bolący problem, wciąż daje się we znaki. Zdania wypowiadane są tylko po to, żeby je wypowiedzieć. Często naiwnie oczekujemy humorystycznego czy dramatycznego zaakcentowania jakiegoś dialogu i spotykamy się z żalem po usłyszeniu głosu, obojętnego niczym u otyłego czterdziestolatka, oglądającego kolejny beznadziejny film z piwem w ręku, odpowiadającego na pytania żony.

Bardzo dziwi mnie to zjawisko, które przecież nie jest aż tak trudne do naprawienia, żeby z tego rezygnować. Wiele studiów  filmowych nie decyduje się na taki krok, co powoduje uzasadnioną dezaprobatę podczas słuchania kolejnych polskich filmów. Mam nadzieję, że „Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa” wyłamie się z tego dość wstydliwego kanonu i będzie pod tym, jak i pod innymi względami dopracowane do stopnia przynajmniej bardzo dobrego.

Magix Slayer

Po czym poznać prawdziwego fana Felixa, Neta i Niki?

Członkowie niektórych społeczności codziennie zakładają zieloną mulinę na rękę, albo przypinają sobie plakietki z napisem „Kocham psy”… Fani FNiN są wyjątkowi. Mimo to myślę, że dosyć łatwo nam się rozpoznać  –  oto lista dwudziestu typowych cech i zachowań prawdziwego fana, stworzona na podstawie obserwacji:

- Na widok chłopaka z potarganymi brązowymi włosami i w okularach zaczyna się śmiać.

- Na widok rudej dziewczyny z drobnymi lokami i zielonymi oczami uśmiecha się jeszcze bardziej.

- Jeśli ta dziewczyna ma jeszcze spódniczkę w kratkę, martensy i dżinsową kurtkę, wybałusza oczy.

- Na widok niskiego blondyna nie reaguje.

- Lubi kudłate, czarne psy.

- Kiedy pan Kosik wrzuci nowy fragment książki, chodzi szczęśliwy przez najbliższe trzy dni.

- Reaguje alergicznie, gdy ktoś wspomni o wyborze aktorów do filmu FNiN.

- Ciągle szuka parametrów różnych dziwnych stacji radiowych, żeby posłuchać wywiadów z panem Kosikiem.

- Stara się zrobić co tylko może, żeby mieć jak najwięcej książek podpisanych przez autora.

- Wnikliwie studiuje wszystkie obrazki z książki i porównuje je ze sobą.

- Przed przeczytaniem kolejnej części, zawsze dokładnie ogląda wklejkę.

- Uwielbia prowadzić długie, ożywione dyskusje pod postami na stronie pana Kosika.

- Mówi o FNiN wszystkim znajomym i pisze o nim na wszystkich portalach.

- Kiedy wyjdzie nowa część, obiecuje sobie, że będzie czytał tylko  rozdział dziennie, a potem połyka ją w całości.

- Gdy ma się ukazać nowa część, projektem okładki ekscytuje się w równym stopniu co książką.

- Jeżdżąc na imprezy kulturalne, zawsze sprawdza czy nie pojawia się na nich pan Kosik.

Karmel

Fan art nie dla wszystkich?

Czytając książkę, kreujemy w naszej  wyobraźni wizerunki bohaterów. Pomagają  nam w tym liczne opisy, dialogi albo  –  ale to  już zdecydowanie mniej często – okładki. FNiN  i „Harry Potter” to jedne z serii, które  zdecydowały się pokazać głównych  bohaterów już na początku. Inne serie  –  „The  Hunger Games” czy „Eragon” (Dziedzictwo)  – nie odważyły się na taki ruch. Jednak rzesze  fanów zdają się wypełniać tę lukę. Znajdziemy  w sieci (zwłaszcza na deviantart.com) wiele  rysunków, grafik, a nawet obrazów olejnych,  przedstawiających ulubionych bohaterów  serii. Na razie jednak „Felix, Net i Nika”  opiera  się tej tendencji. Przemierzając internetowe  zakamarki udało mi się znaleźć głównie  niestaranne bądź infantylne szkice oraz  pseudografiki. Dlaczego tak jest? Czy  polscy  czytelnicy (bo na razie książka jest znana  głównie w naszym kraju) nie mają talentu, czy  po prostu boją się rywalizować z talentem  pana Rafała Kosika?

Zacznę może od moich ulubieńców. Imponuje  mi nie tylko ich warsztat, ale także  pomysłowość w przedstawianiu scen znanych  nam z danej książki. lberghol słynie  z niesamowicie ekspresyjnej kreski, ale także  z zadartych nosów, którymi obdarzyła  wszystkie postacie. Ten drobny zabieg sprawił,  że jej prace rozpoznawalne są już na pierwszy  rzut oka. Jednak  nie ogranicza się jedynie do  kanonu –  przedstawia sytuacje zabawne, mniej  i bardziej prawdopodobne, zagląda  w przyszłość bohaterów albo snuje rysunkowe  przypuszczenia na temat nieopisanych w  tomach szczegółów z życia wrogów,  zakochanych i przyjaciół.

Wspaniałą artystką jest także Viria13, która  posiadła trudną sztukę czarowania pastelowym  światłocieniem. Delikatne kolory  i różnorodność oraz pomysłowość przydają jej  pracom wiele zalet. Nie ogranicza się tylko do  serii HP, ilustruje także z zapałem przygody  Percy’ego Jacksona oraz Doctora Who.  Szczególnie tknęła mnie jej praca (pierwsza po  prawo), o znamiennym tytule „Whole world in  a mirror”, który przedstawia Georga klęczącego  przed lustrem  –  on nie musi patrzeć  w Zwierciadło  Ain Eingarp, aby odkryć,  czego  najbardziej mu brakuje.

„Harry Potter” to nie jedyna seria, której stale  przybywa czytelników. Ostatnio zekranizowane  „Igrzyska Śmierci” nie przestają przyciągać  młodych czytelników. Sama jestem  zachwycona wielowymiarowością tej serii,  która okazuje się być studium nad światem  posttotalitarnym i konsumpcjonizmem.  Ale przecież nie o tym mam pisać. Niestety  pełno jest internetowego śmiecia, które  prezentuje nieudane wersje bohaterów  w konwencji chibi albo w ogóle nie posiada  żadnej wartości  –  ani artystycznej, ani  komicznej. Co prawda kostiumolodzy w filmie  sprawili się nadzwyczajnie dobrze, zwłaszcza  w kreowaniu ubioru Kapitolińczyków, ale  niektórzy graficy są w stanie sprostać naszym  oczekiwaniom nawet po obejrzeniu filmu  –  za  przykład posłuży mi MartAiConan. Potrafi  doskonale oddać ruch i dynamizm, jej prace  zachwycają lekkością i szczegółowością. Jedną  z perełek przez nią stworzonych jest Katniss  jako Kosogłos  –  trzeba jej to oddać, nawet sam  Cinna byłby pod wrażeniem.

A teraz kilka słów o fan arcie FNiN, chociaż  naprawdę nie bardzo jest o czym mówić. Do tej  pory udało mi się napotkać istotnie niewiele  egzemplarzy. Często są to marne  odwzorowania okładki stworzonej przez autora  serii albo nawet bazgroły w zeszycie. Zdarzają  się jednak pojedyncze prace, które są zupełnie  znośne, a nawet – oryginalne.

Może jednak warto poczekać? Albo zachęcić  zdolnych rysowników do stawienia czoła tak  wymagającemu zadaniu? Na razie cieszmy się  z tego, że autor nadal ma siłę tworzyć nowe  rozdziały i okładki.

FNiN_addict

Gdybanie o przygodach FNiN-owych z zachętą

Każdy z nas, od momentu rozpoczęcia  przygody z serią Felix, Net i Nika, z pewnością  podziwiał opisywany przez Rafała Kosika świat  -  akcję, przyjaźń i zgranie bohaterów, oraz ich  umiejętność  intelektualnego wyjścia z każdej  sytuacji. Kładąc się do łóżka marzymy  o konstruktywnym wykorzystywaniu każdego  kawałka czasu w towarzystwie przyjaciół,  przeżywając niezwykłe przygody. Czy  kiedykolwiek zadawaliście samym sobie  pytanie „A co, gdybym to ja mógł być Felixem,  Netem lub Niką?”. Uważam, że każdy z nas  może w dużej mierze przekuć życie codzienne  w fantastyczną opowieść.

Życie od dnia szkolnego do dnia szkolnego po  pewnym czasie staje się monotonne i odbiera  motywację. Jest na to rada  –  pasja. Tak właśnie, pasja. Według mnie, nasze życie, bez  żadnego celu pozwalającego oderwać się od  codziennego, bezbarwnego świata, jest co  najmniej uciążliwe. Dlatego uważam, że należy  wciąż odkrywać interesujące nas rzeczy. Być  może zwiążemy z tym nasze przyszłe życie  zawodowe, być może pozostanie to tylko w  sferze prywatnej, ale i tak gwarantuje  potężnego kopa motywacji.

Felix poświęcił się robotyce, Net informatyce...  My też możemy żyć szczęśliwie, właśnie dzięki  poświęceniu się własnym zainteresowaniom.  Pasja jest silniejsza niż jakikolwiek istniejąca na  świecie maszyna czy instytucja. Widzimy to na  przykładzie przygód bohaterów  –  przyjaciele,  mimo nie zawsze korzystnych warunków,  pokonują wszystkie przeszkody, połączeni  przyjaźnią i wspólnym czynnikiem  –  totalnym  zaangażowaniem we własne zainteresowania  i to, co robią.

Dlaczego nie brać przykładu z opisywanej trójki  i nie podążyć za głosem serca? Ja znalazłem  swoje ziarenko ciekawości, które przemieniło  się w przejściowe stadium  -  hobby, a teraz  z pewnością mogę nazwać je pasją. W końcu za  czym, jeśli nie za pasją, przemierza się wzdłuż  i wszerz cały kraj i spędza godziny dziennie  wertując wszelkie źródła informacji aby znaleźć  jej osnowę, to co nas pociąga i interesuje?  Zapytacie  –  „jaka jest Twoja pasja?”. Moją  pasją są fortyfikacje. Tak, pospolite wbrew  pozorom bunkry i schrony, ogółem rzecz biorąc  architektura obronna. Dzięki niej znalazłem  prawdziwych przyjaciół i rozwijam swoją  wiedzę, intelekt, tryskam motywacją, do tego  poznaję nowe doświadczenia  -  z pewnością  jednym z takich jest noc spędzona trzydzieści  metrów pod ziemią, w imponującej wielkości  systemie podziemnym Trzeciej Rzeszy.

Zachęcam was więc do próbowania  wszystkiego po trochu, jeśli jedno okaże się  nieciekawe, wciąż warto próbować, bo  w końcu trafimy na coś, co nada naszemu życiu  głębszy sens. Czyż nie to właśnie podziwiamy  w bohaterach serii Felix, Net i Nika? Czy to nie  pasja sprawia, że brniemy jeszcze wyżej  i pokonujemy kolejne, postawione nam przez  los poprzeczki?

Magix Slayer

Stary o młodych, młodzi dla starych

Ja... ja naprawdę w tej chwili nie bardzo wiem, kim jestem, proszę pana. Mogłabym powiedzieć, kim byłam dziś rano, ale od tego czasu musiałam się już zmienić wiele razy.

Lewis Carroll „Alicja W Krainie Czarów”

O fenomenie serii Rafała Kosika można czytać  regularnie. Zachwyt od lewa do prawa, od Wprost  do Polityki i z powrotem  –  chyba  doczekaliśmy się autora na miarę  Niziurskiego, czy Nienackiego. „Serce roście”  chciałoby się powiedzieć za poetą, patrząc na  powszechność komplementów, z którymi  trudno się nie zgodzić. Dobrze napisana  książka plus inteligentna młodzież… wysokie  pozycje  Felixa, Neta i Niki  na listach  bestsellerów nie mogą dziwić. Dziwić może  coś innego.

Kiedy pierwszy raz, przypadkiem, odwiedziłem  forum.fnin.eu spodziewałem  się czytać  wypowiedzi, budujące wprawdzie, ale jednak  osób między trzynastym a piętnastym rokiem  życia  –  odpowiadającym wiekowi bohaterów.  Nie trzeba chyba wyjaśniać mojego  zaskoczenia, kiedy odkryłem, że średnia wieku aktywnych użytkowników sugeruje obecność  raczej licealno-studenckich niż  podstawówkowo-gimnazjalnych osobników. Co  tak niezwykłego jest w twórczości Rafała  Kosika, że sięgamy po nią niezależnie od  wieku? A może coś niezwykłego jest w nas?

Tempus fugit…?

Znaczna część moich forumowych rówieśników  zaczęła swoją przygodę z Felixem, Netem i Niką  jeszcze w gimnazjum. W pewnym stopniu  tłumaczy  to dalsze zainteresowanie serią  – sentyment, bo to od FNiN zacząłem czytać  nałogowo (…) i jestem ciekaw czy coś się  wyjaśni w kilku sprawach – odpowiada na moje  pytania jeden z moderatorów. Ale czy to  wystarczy, żeby pozostać wiernym książkom  przez 5 lat? Osobiście, mniej więcej tyle lat  temu przeżywałem fascynację  Eragonem,  którego już po roku nie byłem w stanie wziąć  do ręki, chyba że w charakterze  komediowo-rekreacyjnym.

Pan Kosik trzyma czytelników w dużej  niepewności, co nie powinno sprzyjać  sentymentom. W przeciwieństwie do  Harry’ego Pottera, wywołującego nostalgię  chyba w całym moim pokoleniu, nie mamy do  czynienia z zamkniętą serią czy z góry znaną  ilością tomów i stałą pulą motywów  przewodnich. W każdym kolejnym tomie Felixa,  Neta i Niki  otwierają się nowe wątki, a stare  giną. Trudno stwierdzić, na które z zagadek  autor udzieli odpowiedzi, a które pozostawi  wyobraźni czytelników.

Co więcej, w przypadku serii J.K. Rowling  bohaterowie starzeli się niewiele wolniej od  czytelników, natomiast u Rafała Kosika postaci  zdają się od pewnego czasu stać w miejscu.  Taka konstrukcja fabuły powinna zachęcić  czytelników do powiedzenia sobie w pewnym  momencie: starczy tego dobrego. Nie dość, że  tak się nie dzieje, to jeszcze dorosłych  (a przynajmniej pełnoletnich) fanów FNiN  przybywa.

Polały się łzy me czyste, rzęsiste…

Sam zacząłem moją przygodę z serią w wieku  poważnym i do poważnej literatury  zobowiązującym  –  lat osiemnastu. Przymusiła  mnie do tego nuda panująca w autobusie  jadącym przez całą  Polskę po przekątnej.  Własne zasoby  książkowe uległy  wyczerpaniu gdzieś na  wysokości Warszawy  i skazany byłem na  łaskę i niełaskę mojej  nieco młodszej  towarzyszki podróży  (która zresztą  nieodpowiedni wiek  nadrabiała bardzo  odpowiednią urodą).  Wtedy przeczytałem,  a w zasadzie  pochłonąłem,  Trzy  Kuzynki.

Początkowo także tłumaczyłem sobie  fascynację  Felixem, Netem i Niką sentymentem. Chociaż moje gimnazjum do  najsympatyczniejszych miejsc na świecie nie  należało, z przyjemnością przeżywałem raz  jeszcze pierwsze uniesienia serca, znów  marzyłem o przygodach na miarę paczki.  Wydawało się, że mało brakowało, a skończę  jak Proust  –  wcielając się we własną przeszłość  na tyle, żeby napisać siedem tomów  skomplikowanej powieści o przemijaniu.  Zachęcony wizją zostania klasykiem literatury  natychmiast ruszyłem na poszukiwanie  godnych Rafała Kosika przedstawicieli  beletrystyki młodzieżowej, zdolnych przenieść  mnie do  „kraju lat dziecinnych”.  Tu niestety  spotkało mnie rozczarowanie  –  mimo  przeczytania niezliczonych  Centurów, Percych  Jacksonów  i innych bestsellerów empiku,  „efekt Kosika” nie chciał pojawić się ponownie.  Pozostało mi niecierpliwe czekanie na kolejne  części serii, niczym na dostawę świeżej heroiny,  pozwalającej mi odkryć nowe rejony siebie.  Musiałem pogodzić się z faktem, że  Felix, Net  i Nika wkroczyli w moje życie za pomocą  czegoś więcej niż przywoływanych wspomnień.

Lekcja stylu

Ona jest po prostu napisana w taki sposób,  że każdy może ją czytać.  Sam Rafał mówił  np. że stara się dobierać słowa "uniwersalne",  ponadczasowe. Może podobnie jest z wiekiem  –  odpowiada na moje pytanie o swoją niemijającą słabość do cyklu użytkowniczka  forum. I chyba trudno się z nią nie zgodzić. To  właśnie styl i ciekawa konwencja sprawia, że  niezależnie od tego kiedy sięgniemy po Felixa,  Neta i Nikę, nie odejdziemy od lektury  zniechęceni. Rafał Kosik nie ma ambicji  przedstawienia ludzi takimi, jacy są  rzeczywiście  –  z całą złożonością ich psychiki.  Dzięki temu unika błędu późnej J.K. Rowling,  u której Harry Potter z odważnego nastolatka  coraz bardziej zaczął stawać się emocjonalnie  niedojrzałym  bohaterem z przypadku. Chodzi  o to, żeby ta książka nie była śmieszna. Znaczy  się, żeby była śmieszna, ale  nie w ten sposób  niezamierzony  –  przyznał Rafał Kosik  w ostatnim wywiadzie dla RMF Classic.  Tę wypowiedź można chyba rozszerzyć poza  pole „uniwersalizmu słownego”. Konwencja  Felixa, Neta i Niki jest nieco molierowska  – poboczni bohaterowie  są często budowani  w oparciu o kilka wyolbrzymionych cech,  bawiąc w ten sposób młodszych, a starszym  pozwalając na dostrzeżenie społecznej satyry  w postaciach takich jak ciotka Amelia, czy Ilona  Bogucka.

Również tytułowa paczka, mimo bardziej  skomplikowanej konstrukcji psychicznej, nie  ma tendencji do snucia długich monologów  i rozmyślań. Poznajemy ich raczej po  zachowaniach, a smaczku rzeczywistości  dodają pozornie sprzeczne cechy  –  pewny  siebie, bezczelny Net w związku z nieco  romantyczną Niką, jak się wydaje, jest przez  rudowłosą piękność zdominowany.  Nieporadny w życiu osobistym Felix,  w sytuacjach podbramkowych podejmuje  szybkie i rozsądne decyzje, działając z zimną  krwią.

Ta „dwoista” budowa postaci rozwiązuje  większość problemów, z którymi starszy  czytelnik musi  się mierzyć czytając literaturę  młodzieżową. Bardziej niż na osobowości  bohaterów skupiamy się bowiem na szybko  płynącej akcji, nabieramy dystansu do  wykreowanych postaci, nie oczekując od nich  nieosiągalnego realizmu. Rafałowi Kosikowi  udaje się ustrzec przed kiczem, dzięki  puszczaniu gombrowiczowskiego oka do  czytelnika –  to tylko książka, zdaje się pisać, ale  czy rzeczywistość tak bardzo się od niej różni?

Fileas

O historii robotów słów kilka

W serii „Felix, Net i Nika” Felix jest, podobnie  jak ojciec,  wynalazcą. Pasjonuje się  majsterkowaniem i z pomocą Neta stworzył  robota – Golema-Golema. Ten, choć jest mniej  kontaktowy niż Manfred, to jednak potrafi  naśladować ludzi, wykonywane przez nich  czynności (w jednym z tomów pojawia się  scena, gdy Golem-Golem  pomaga przy  przygotowywaniu obiadu) i uczestniczyć  w codziennym życiu, niemalże jako członek  rodziny. Jednakże każdy czytelnik zdaje sobie  sprawę, że w książkach autor ironicznie  przedstawia rzeczywistość, nagina ją i wybiega  w przyszłość. Tak zaawansowany  program AI  jak Manfred nie istnieje. A co z robotami? Czy  istnieją takie jak Golem-Golem? Jaka jest  przeszłość robotyki?

Historia robotów sięga dalej niż większość ludzi  sądzi. Nie jest to XX czy XIX wiek, ani nawet n.e.  Pierwsze przekazy historyczne podają, iż w 350  r. p.n.e, grecki matematyk Archytas z Tarentu  zbudował mechanicznego ptaka, napędzanego  parą wodną. Nazwany „Gołębiem”, wedle  przekazów potrafił latać. Kolejnym wartym  wzmianki robotem jest projekt  Leonarda da Vinci z 1495r. Urządzenie  wyglądało jak rycerz w zbroi,  a mechanizmy w jego wnętrzu  sprawiały, że robot się poruszał.  Prawdziwym osiągnięciem było  stworzenie w 1525r. androida-kobiety, Torriano, który potrafił  grać na lutni. Zbudowana przez  Gianello Torriano z Cremony,  istnieje ona do dziś, a znajduje  się w Kunsthistorisches  Museum w Wiedniu.

Później tworzono przeróżne urządzenia.  Maszyny do liczenia, mechanicznych ludzi  grających na różnych instrumentach,  umiejących pisać i rysować.

Swoistym przełomem był rok 1940, kiedy to  Isaac Asimov rozpoczął pisanie serii powieści  o robotach dla magazynu Super Science  Stories. Pierwsza z nich, „A Strange Playfellow” (później pod nazwą "Robbie"), opowiadała  o robocie, który poczuł przywiązanie do  chłopca, którego miał chronić. Przez kolejne 10  lat Asimov napisał więcej opowieści o robotach, które ostatecznie zostały  zebrane  w tomie zatytułowanym „I, Robot”  (1950).  Asimov przyczynił się do popularyzacji słowa  „robotyka”, które po raz pierwszy użył w swojej  powieści „Runaround”  w 1942 roku. Jednakże  najistotniejszy jest fakt, znany nam z serii  „Felix, Net i Nika”, że stworzył ona prawa  robotyki:

1. Robot nie może skrzywdzić człowieka, ani przez zaniechanie działania dopuścić, aby człowiek doznał krzywdy.

2. Robot musi być posłuszny rozkazom człowieka, chyba, że stoją one w sprzeczności z pierwszym prawem.

3. Robot musi chronić sam siebie, jeśli tylko nie stoi to w sprzeczności z pierwszym lub drugim prawem.

Kolejne prawo zostało dodane przez Asimova później, znane jako nadrzędne (tzw. prawo zerowe): Robot nie może skrzywdzić ludzkości, ani przez zaniechanie działania doprowadzić do uszczerbku dla ludzkości.

Obecnie roboty mają bardzo szerokie  zastosowanie. Wciąż jeszcze rzadko są  w domach (wyjątkiem można zwać dom Felixa),  ale mają swoje zastosowanie w przemyśle gospodarczym, w rozrywce. Używane są do  rozbrajania bomb lub jako zwiadowcy. W 2012  roku na uniwersytecie McGill odbyła się  pierwsza na świecie operacja chirurgiczna  przeprowadzona wyłącznie z użyciem robotów.  Robot-chirurg da Vinci i robot-anestezjolog  McSleepy były sterowane przez prawdziwych  lekarzy. Od początku do końca operacji,  wszystkie czynności chirurgiczne zostały  wykonane zdalnie.

Roboty są przyszłością ludzkości. Już teraz  wiele prac, do tej pory wykonywanych przez  ludzi, zostało przejętych przez roboty.  Wykonują one monotonne zajęcie przez cały  czas, z taką samą dokładnością i precyzją.  Udział w medycynie może pozwolić na  skuteczne leczenie chorób i bezpieczniejsze  przeprowadzanie operacji. Rozwój robotyki  stwarza wiele nowych możliwości. Jednakże  największą obawą ludzi jest, że kiedyś ich dzieła  mogłyby się wyrwać spod kontroli i złamać  prawa robotyki. Na ten temat powstało już  wiele książek i filmów. Ale to już temat na inny  artykuł…

Justilla

Sięgnijmy gwiazd – naszego własnego rozwoju

Człowiek wciąż się rozwija, co więcej,  w większości przypadków jest to świadomy  rozwój. To  dzięki ludzkim umiejętnościom  i podejmowaniu ryzyka tworzymy nowe  technologie oraz rozwijamy wiedzę w różnych  dziedzinach. Jeśli byśmy chcieli, moglibyśmy  nadal żyć na drzewach. Nam to jednak nie  odpowiadało i nadal nie  odpowiada.  Kształcimy się, tworzymy i przemieniamy nasz  świat. Sami jesteśmy elementem prawie  stałym, niezmiennym, istniejącym w podobnej  formie szmat czasu. Owszem, jesteśmy ciągle  poddawani pewnym nieświadomym  zmianom, w których najbardziej wyróżniają  się przemiany biologiczne. Tylko, że nawet ten  rozwój biologiczny nie powoduje w naszym  ciele zbyt wielkich przeobrażeń. Nie  zauważamy takich zmian, które odmieniałyby  sposób naszego życia.

Załóżmy więc, że mamy możliwość cofnięcia się  w czasie. Założenie jest tylko po to, by  udowodnić pewną tezę  –  w samym obrębie  logicznym  –  gdyż, jak wiadomo, podróże  w czasie na razie nie są możliwe. Cofamy się  więc do czasów prehistorycznych, w których  człowiek nauczył się wytwarzać pewne  narzędzia. Szukamy tam niemowlaka,  który  dopiero się urodził i zabieramy go do naszych  czasów. Po uodpornieniu go na choroby  naszych czasów, oddajemy go na wychowanie  jakiejś rodzinie. Odczekujemy jakieś 30 lat  i sprawdzamy co się z nim dzieje.  Przypuszczalnie będzie radził sobie równie  dobrze jak reszta zwykłego społeczeństwa.  Zapewne będzie się trochę wyróżniał  wyglądem czy pewnymi możliwościami  fizycznymi, ale będzie mógł normalnie  funkcjonować w naszym społeczeństwie.  Wniosek: zachodzące nieświadome zmiany  biologiczne, które możemy nazwać ewolucją są  ledwie zauważalne i zbyt wolne.

W porównaniu do szybkości rozwoju naszej  technologii, tempo ewolucji pada  w przedbiegach. Nasze potrzeby rozwojowe są  dużo większe. Chcielibyśmy człowieka tak samo  rozwiniętego jak technologia, którą tworzy.  Tutaj w sukurs idzie nam trans humanizm  – nurt głoszący, że trzeba dopomóc ewolucji własnymi siłami. Chodzi tu o wykorzystanie  osiągnięć technologii i biologii, by zwiększyć  nasze możliwości fizyczne i umysłowe. Pomysły  podsuwające sposoby na osiągnięcie celu są  niezwykle różnorodne. Pisarze sci-fi wprost  prześcigają się pomysłami. Jednymi  z najpopularniejszych teorii „jak sięgnąć  gwiazd”, ulepszając nasze ciało, są zabawa  genami oraz cyborgizacja człowieka. Jednak  nasz stan wiedzy jest zbyt niski, byśmy mogli  spekulować czy jest to możliwe, czy nie.

Posiadamy jak na razie niewielki wycinek  wiedzy z ogromu, jaki oferuje nam  wszechświat. Nawet najlżejsza forma  cyborgizacji, zwiększająca kilkakrotnie nasze  możliwości, którą zaprezentował pan Rafał  Kosik w powieści „Felix, Net i Nika oraz  Teoretycznie Możliwa Katastrofa”, czyli  komplant, jest w najbliższym czasie  nieosiągalna. I raczej w ciągu najbliższych  dziesiątek lat a nawet wieków się to nie zmieni.  Komplant jest urządzeniem umieszczanym  w pewnym fragmencie  mózgu, nawiązującym  współpracę z nim i zwiększającym jego  możliwości. Jednakże, żeby to było możliwe,  trzeba poznać w stopniu całkowitym pracę  mózgu. A my na razie nawet nie możemy się  pochwalić jakim procentem wiedzy o nim  dysponujemy. Po prostu nie mamy  bladego  pojęcia, jakie własności może skrywać ten  narząd, nie mówiąc już o ich zrozumieniu.

Nie wiedząc, ile odkryć przed nami, nie  możemy przypuszczać, kiedy uda nam się to  osiągnąć, ale na pewno nie będzie to prędko.  Mózg to zbyt skomplikowane urządzenie.  A zrozumienie działania jest tylko jednym  z wielu kroków niezbędnych do zbudowania  komplanta. Musielibyśmy jeszcze zapewnić  między tymi urządzeniami jakieś połączenie  i zmusić je do współpracy. Na każdym kroku  napotykamy coraz to nowe przeszkody,  a o wielu możliwych problemach nie mamy  nawet pojęcia. Skomplikowane jest również  zmienianie DNA dla naszych potrzeb (choć tu  mamy już jakieś znaczące postępy, ale mimo  wszystko niewystarczające), a przy tym jest ono  dużo niebezpieczniejsze, gdyż,  w przeciwieństwie do cyborgizacji, zmiany te  wpłyną na następne pokolenia.

Mimo dużych trudności jest możliwe  osiągniecie tak zaawansowanych technologii,  choć wymaga  to olbrzymiego nakładu czasu  i wysiłku. Trzeba więc próbować tego dokonać,  by przynajmniej nowe cywilizacje, jakie po nas  nastaną mogły się cieszyć albo i martwić tymi  wynalazkami. Gdyż tak jak wszystko, ma to  swoje minusy. Pod tym względem pisarze sci-fi  również się popisali, tworząc tyle teorii, że aż  trudno wymienić je wszystkie. Zapisanie  pomysłów rozwoju naszych ciał zajmuje tysiące  stron, a nawet rozpiska ujemnych skutków  przewyższa tę ilość parokrotnie. Spróbuję  jednak przedstawić teorie, które mnie  najbardziej zaciekawiły.

Przykładowo nadanie prawie-boskich mocy  może skutkować stworzeniem człowieka tak  pysznego i zadufanego w sobie, że nie będzie  przejmował się konsekwencjami swych działań.  Przez co, mówiąc krótko, może doprowadzić do  zagłady naszej planety. Stworzenie takich  technologii będzie miało jednak także  znaczenie socjologiczne. Nie wszyscy przecież  będą chcieli skorzystać z możliwości rozwoju,  z powodu lenistwa czy strachu przed  nieznanym. Człowiek ma wolną wolę, więc  może wybierać, co mu odpowiada. Wywoła to  brak równowagi miedzy ludźmi z wyższych klas,  którzy poddali się cyborgizacji, zwiększając swa  inteligencję, a zwykłymi ludźmi. Zapewne  wśród tych poddających się nurtowi rozwoju  niewielu będzie filantropów, a więcej tych,  którzy z chęcią wykorzystają opierających się  temu nurtowi. Cóż, ci nie mający tak  rozbudowanych możliwości, będą mieli  ograniczone pole obrony przed uciskiem.

Koniec końców, ludzie, którzy są wierni  naturalizmowi, zostaną odepchnięci od  zmienionego świata. A opieranie się  wymuszonej ewolucji nie jest przecież  grzechem, za który trzeba ludzi tak karać. Jeśli  chcesz żyć  w takim świecie normalnie, to nie  masz wyboru, musisz poddać się nurtowi  rozwoju. Sięgając gwiazd można się sparzyć, co  nie oznacza, że tylko ci co ich sięgali będą  cierpieć.

CezarIXen

Książki i recenzje

Igrzyska śmierci - książka vs. Film

W tym akurat  wypadku najpierw obejrzałem  film, a dopiero później po kilku miesiącach  przeczytałem książkę. Przy tak dobrym filmie  trudno było uwierzyć, że książka okaże się  lepsza – a jednak…

Nie była równie dobra jak film  –  przewyższała  go kilkakrotnie! Muszę przyznać, że już dawno  nie miałem w ręku lektury, która by mnie tak  zachwyciła i nie pozwoliła na oderwanie się aż  do ostatniej strony. Film owszem, był świetnie  zrealizowany, ale nie oddawał w pełni klimatu  książki. Reżyser nie miał po prostu na to czasu.  Szczegółowe opisy  rozterek moralnych  bohaterów, Panem,  Kapitolu… musiały  zostać pominięte. Na  wielkim ekranie  stroje mieszkańców  Kapitolu, a także  Katniss  i Pety, mimo  ogromu dziwactwa i  fikuśnych szczegółów,  zostały bardzo dobrze  zobrazowane  i w pełni odpowiadają  opisom. Trzeba  przyznać, że  garderobiani mieli  niemało roboty.

Ekranizacja “Igrzysk śmierci” jest świetna, ale  z oczywistych powodów reżyser nie mógł  żywcem przenieść wszystkiego z książki. I tak  film jest wyjątkowo długi jak na dzisiejsze  standardy (prawie 2,5 godziny). Zachęca to  widza do przeczytania książki, aby dowiedzieć  się więcej i zrozumieć pewne fakty.  Szczegółowa w swoich opisach lektura, często  pozostawia główny wątek, jedynie by przybliżyć  codzienność mieszkańców Panem  i XII dystryktu.

Zarówno w książce jak i filmie fabuła jest  dopracowana i nie zawiera żadnych błędów.  Autorka umiejętnie buduje nastrój i napięcie  ukazując bez pośpiechu losy bohaterów.  Popisuje się wyobraźnią opisując wygląd  i wymyślne stroje mieszkańców Kapitolu.  Wymyśla ciekawą historię państwa Panem,  która doprowadziła do rozgrywania Głodowych  Igrzysk. Z nazwą państwa związana jest jedna  ciekawostka. Nawiązuje ona wraz z igrzyskami  do starożytnego, rzymskiego hasła: panem et  circenses, które oznacza: chleba i igrzysk.  Widzicie już  skąd wzięła się nazwa kraju?  W starożytnym Rzymie, tak jak i w Panem,  igrzyska służyły zachowaniu spokoju  w państwie i utrzymaniu społeczeństwa  w ryzach.

Wydawałoby się, że Suzanne Collins opisuje  państwo i okrucieństwa, do których człowiek  nie byłby zdolny. To świat totalnej inwigilacji,  zastraszania obywateli i izolacji między  dystryktami. Współczesnym taka sytuacja  wydaje się niemożliwa, ale czy nie tak też  myśleli nasi przodkowie przed II wojną  światową? Dlatego ta książka jest jednocześnie  przestrogą. Ten scenariusz niestety jest  możliwy, przecież już w tej chwili jesteśmy non  stop obserwowani w Internecie, przez kamery  w sklepach i centrach miast, przez operatorów telefonów komórkowych i kto wie przez kogo  jeszcze. Ta opisana przyszłość wcale  nie jest  taka nierealna jakby się nam wydawało,  dlatego warto się nad tym zastanowić.

Wracając do głównego tematu: co jest lepsze – książka, czy film. W tym, jak i w wielu innych  przypadkach lepsza okazała się książka, chociaż  film jej wiele nie ustępuje.  Żeby oddać  niesamowity klimat dzieła Suzanne Collins  ekranizacja musiałaby trwać przynajmniej pięć  godzin. Filmu broni znakomicie dobrana  obsada i doskonała gra aktorska. „Igrzyska  śmierci” na wielkim ekranie, nie ustępują wiele  tym papierowym  -  książka zwyczajnie opisuje  o wiele więcej zdarzeń. Samo obejrzenie filmu  nie wystarcza, aby dokładnie zrozumieć  przesłanie dzieła, dlatego przeczytanie książki  jest wręcz niezbędne.

Moja ocena:

- książki: 10/10

- filmu: 9/10

drzewo148

Recenzja: „Faceci w czerni 3”

Trzecia część “Facetów w czerni” jest czymś  pomiędzy sequelem, a prequelem. Wprawdzie  akcja zaczyna się kilka lat po wydarzeniach  z drugiej części, jednak przez większość filmu  toczy się w roku 1969, chociaż głównym  bohaterem nadal jest “teraźniejszy” agentem J. Wiele wątków z poprzednich części,  związanych z młodością K, zostaje  wyjaśnionych. Film, mimo tego, że ukazał się  po wielu latach, nadal jest dobry.

Dobry… ale pod jednym warunkiem: żeby  wczuć się w klimat trzeba znać poprzednie  części. Ci, którzy ich  nie oglądali zobaczą  jedynie średnio ciekawy film akcji z domieszką  specyficznego humoru. Wiele wątków niestety  pozostanie niezrozumiałymi. Również dla  fanów serii produkcja nie wytrzyma  porównania z częścią pierwszą. Mamy mniej  akcji, mniej kosmitów… Za to więcej  rozwiązywania zagadek z przeszłości.

Oczywiście cechą charakterystyczną pozostają  nawiązania do popkultury i tekstów, które  mogą stać się kultowymi. Jeśli w pierwszej  części dowiedzieliśmy się, że “Elvis nie umarł.  On tylko wrócił do domu”, to teraz możemy się  przekonać, że Andy Warhol jest  w rzeczywistości obawiającym się szaleństwa  agentem W, który pragnie upozorować własną  śmierć. Dialogi są dopracowane, widzowi  towarzyszy specyficzny humor, pojawiają się  również wypowiedzi skłaniające do  przemyśleń. „Nie zadawaj pytań, na które nie  chcesz znać odpowiedzi”. Takie proste zdanie,  a ile w nim mądrości.

Niewątpliwie stałym atutem filmu jest duet:  Will Smith (J) i Tommym Lee Jones (K). Moim  zdaniem Josh Brolin sprawił się doskonale  grając młodego K.  Świetnie oddaje klimat  tamtych czasów, zachowując jednak swój  własny styl. A co można powiedzieć o głównym  ciemnym charakterze? Są dwie opcje: albo  mieli świetnego charakteryzatora, albo  świetnego speca od animacji komputerowej.  Wygląd na filmie jest tak daleki od  rzeczywistości, że aż trudno uwierzyć, że to ten  sam człowiek.

W skrócie:  dobry film dla fanów “Facetów  w czerni”, inni nie mają po co iść na film  (chyba, że mają za dużo kasy).

Moja ocena: 7/10

drzewo148

„Baśniobór” – z serii książek „Nie tylko dla dzieci”

W Polsce ukazały się (jak na razie) trzy części,  na świecie jest ich pięć. Każda była na  pierwszym miejscu listy bestsellerów New  York Timesa, po kilka razy na liście najlepiej  sprzedających się książek dla dzieci w Empiku.  No właśnie, tylko dla dzieci? Sięgnęłam po tę  książkę z regału dla „młodszej młodzieży”,  ponieważ jak przystało na fankę fantastyki,  zaintrygował mnie tytuł i nawet  -  uwaga  – obrazki w środku. Ale był to  strzał w dziesiątkę.

Głównymi bohaterami są 15-letnia Kendra i 12-letni Seth,  rodzeństwo. Nie, proszę się  jeszcze nie zniechęcać. Ich  rodzice wybierają się  w podróż, a oni zostają  wysłani na farmę dziadków.  Nie mieli z nimi bliskiego  kontaktu i nie wiedzą, czego się  spodziewać. Po przyjeździe dziadek wita ich  serią zakazów i  nakazów  -  praktycznie nie  wolno im wychodzić z domu, a nawet z pokoju.  Dostali jednak zagadkę, którą dość szybko  udało im się rozwiązać. Znaleźli Dziennik  Sekretów, w którym był tylko jeden napis  – „wypijcie    mleko”. Po zastanowieniu doszli do  wniosku, że  chodzi o mleko rozstawiane  w ogrodzie dla motyli  –  to, którego nie wolno  im pić. Postanowili jednak spróbować. Wtedy  zobaczyli oryginalne postacie wszystkich  owadów w ogrodzie, które okazały się  wróżkami i innymi magicznymi postaciami.  Dziadek wyjaśnił im, że las to ich rezerwat i to  jest prawdziwa przyczyna,  dla której nie wolno im  było wychodzić. Po  niewróżącym nic dobrego  początku rozpoczyna się  właściwa akcja, ponieważ  w Baśnioborze żyją istoty  nie tylko tak nieszkodliwe  i przyjemne jak wróżki.  Cały rezerwat rządzi się  zasadą „oko za oko, ząb za ząb”, a nierozsądny  Seth zasłużył na zemstę wielu istot.

Polecam tę serię wszystkim, którzy lubią  fantastykę i baśnie. Jak napisał jeden  z krytyków: „[…]  żałuję, że nie przeczytałam tej  książki, kiedy byłam dzieckiem.”. Jednak lepiej  późno niż wcale; myślę, że nawet ci najbardziej  dorośli też nie będą się  nudzić. Ja nie mogłam się  oderwać dopóki jej nie  skończyłam, a potem  zerwałam się i pobiegłam do  księgarni po następną część.  Jest napisana przyjemnym  językiem, czyta się szybko  i łatwo, autor ma świetne  poczucie humoru, tematyka jest  ciekawa, a akcja wciągająca. Czego chcieć  więcej? Czasem dobrze jest odpocząć od  poważnych  książek o poważnych ludziach  i poważnych problemach, a przeczytać coś  takiego. To JEST  książka dla dzieci, ale  bynajmniej nie działa to na jej niekorzyść.

Karmel

Gra o Tron – omówienie

Popularność cyklu powieści pt. „Pieśni Lodu  i Ognia” stale rośnie. Być może dzieło George  R.R. Martina zawdzięcza to całkiem udanemu  serialowi produkcji HBO,  albo dwóm grom  komputerowym (jedna z nich miała swoją  premierę całkiem niedawno). Tego nie wiem,  lecz uważam, że nawet bez tego całego szumu  wokół sagi, kolejne powieści z serii odnosiłyby  sukcesy.

„Gra o Tron”, pierwsza część cyklu ukazała się  szesnaście lat temu  -  w 1996 roku, czyli pięć lat  po tym jak autor rozpoczął pracę nad nią.  Martin, znany wcześniej z opowiadań  i powieści łączących klimaty horroru i science  fiction za swoje nowe „dziecko” od razu  otrzymał nagrodę Locusa (nie tak prestiżową  jak Hugo  czy Nebula, ale mimo wszystko  ważną) w kategorii najlepsza powieść fantasy  roku. Tę samą nagrodę - w tej samej kategorii – zdobył trzy lata później drugi tom cyklu, czyli  „Starcie Królów”, a następnie „Nawałnica  Mieczy”. Także następne części cyklu spotkały  się z uznaniem krytyków i  –  co  najważniejsze  – czytelników.

Nie przedstawię tu sylwetki głównego  bohatera, a powód tego jest prosty. Głównego  bohatera nie ma. Świat obserwujemy oczami  wielu bohaterów, choć, przynajmniej  w pierwszej części cyklu, znaczna  ich część  pochodzi z rodu Starków (Ned, Bran, pośrednio  Catelyn, Arya czy Jon), ale także Lannisterów  (Tyrion oraz później Jaime) i Targaryenów  (Daenerys). W kolejnych częściach liczba  przewodników po świecie Westeros zwiększa  się. Mimo to jednak, kilku bohaterów wyróżnia  się.

Jon Snow jest bękartem Eddarda Starka. Marzy  o służbie na Murze, który oddziela Siedem  Królestw od mroźnego kraju dzikich i chroni  kraj przed ich najazdem, chociaż w chwili jego  powstania miał czuwać nad tym, by południe  nie zostało  zalane falą Innych, zimnych istot  lodu. To jednak stare dzieje, a właściwie  legenda, w którą nikt nie wierzy. Wracając do  naszego bękarta, w wyniku splotu wydarzeń  lord Stark zmuszony jest wysłać go do Nocnej  Straży, tym samym spełniając jego marzenie.  Czternastoletni Snow przeżyje szok, kiedy  pozna prawdę o „szlachetnej” służbie w Nocnej  Straży.

Daenerys, ostatnia, nie licząc jej brata,  Viserysa, potomkini rodu Targaryenów,  dawnych władców Siedmiu Królestw, a obecnie  czternastolatka żyjąca w jednym z Wolnych  Miast na koszt bogatego Ilyrio. Niedługo ma  poślubić khala Drogo, władcę dothraków, ludu  miłującego konie. Podyktowane jest to  ambicjami jej brata, który chce odzyskać swoje  dziedzictwo z pomocą wojsk khala. Warto  dodać, że jej wewnętrzna przemiana jest chyba  najlepiej poprowadzonym wątkiem w całej  książce.

Ważnym bohaterem jest też Tyrion Lannister,  karzeł pochodzący z najpotężniejszego  i najbogatszego rodu w całym królestwie.  Sprytnie radzi sobie w wielu, zupełnie różnych  sytuacjach.  Jego wątek także  plasuje się  w czołówce, jeśli chodzi o poziom  zaciekawienia czytelnika.

Chociaż większość potraktuje Eddarda Starka,  przez przyjaciół zwanego Nedem, jako  głównego bohatera, to pod koniec pierwszego  tomu czeka ich zaskoczenie. Honorowy  i zaprawiony w bojach mąż był jednym  z przywódców buntu, który doprowadził do  zrzucenia z tronu Szalonego Króla, i posadzenia  na nim coraz roślejszego tyłka swojego  przyjaciela Roberta.

Tutaj wszyscy knują, każdy snuje swoje intrygi.  W pewnych momentach jest to posunięte do  tego stopnia,  że trzeba sprawdzać w jednej  z poprzednich części, co kto powiedział  (spotkałem się z protestem co do tego zdania,  ale mnie osobiście przydarzyło się to dwa razy,  choć może wynikało to z odstępów pomiędzy  czytaniem kolejnych części). Martin odwalił  kawał porządnej roboty, a przed nim kolejne  dwa obiecane tomy. Życzmy mu więc zapału,  oraz żeby jego proza i sposób narracji ciągle  utrzymywały się na tym samym, niesamowicie  wysokim poziomie, lub (choć wydaje się  nieprawdopodobne by mogły) wzrastały.

Snorri

Retrogralnia

Część pierwsza – strzelanka wszechczasów

Na wstępie chciałbym serdecznie powitać  Was, drodzy Czytelnicy, w nowej serii  Retrogralnia. Jak można domyślić się po  nazwie, opiewać ona będzie kultowe gry,  w które „łupałem” będąc jeszcze małym  brzdącem. Mam do nich sentyment, a liczba  godzin, które przy nich spędziłem,  z pewnością przekroczyłaby magiczną setkę.

W  dzisiejszym numerze pragnę opisać jedną  z najbardziej uwielbianych przeze mnie gier.  Mimo licznych rozłąk, krótszych czy dłuższych,  zawsze do niej wiernie wracałem, bowiem  dawała mi ona całą masę rozrywki. Pod  względem grywalności nie ma sobie równych,  jest znana na całym świecie, a mimo dłuższego  już czasu od jej rynkowej premiery, liczba  graczy wbrew pozorom nie zmniejsza się. Być może ktoś z Was już odgadnął, o jakiej grze  piszę. Oczywiście jest to Counter-Strike  niemieckiego studia Valve.

Gra została wprowadzona na rynek w 2000  roku, jako modyfikacja do gry Half-Life. Została  oparta na tym samym silniku GoldSrc i szybko  podbiła  serca graczy. Opiera się na sieciowej  rozgrywce i interakcji między graczami.  Counter-Strike jest dostępny poprzez platformę  Steam, która pomaga kontaktować się ze  znajomymi z wirtualnego świata i zarządzać  biblioteką swojej kolekcji gier. Podstawą gry  jest potyczka między dwoma przeciwnymi  drużynami  –  terrorystów i antyterrorystów.  Istnieje kilka trybów rozgrywki, między innymi  typ „defuse” polegający na próbie podłożenia  bomby i jej ewentualnego rozbrojenia przez  drużynę przeciwną lub tryb „hostage rescue”,  który zakłada odbicie zakładników z miejsca  zajętego przez terrorystów.

W rozgrywce spotkać możemy liczne rodzaje  uzbrojenia, czy to karabinów, pistoletów,  granatów poprzez noktowizor aż na kamizelce  i hełmie kończąc. Dzięki nieskomplikowanej  grafice i  braku systemu „płać żeby wygrywać”  pozwalającemu kupować lepszy ekwipunek za  prawdziwe pieniądze, wygrana zależy  w większości od umiejętności graczy. Sprawiło  to, że Counter-Strike stał się grą triumfującą na  arenie międzynarodowych rozgrywek  i występuje  na wszelkich większych imprezach  e-gamingowych. Graczom, którym znudził się  standardowy tryb zabijania, jako rozwiązanie  przychodzą liczne modyfikacje serwerów takie  jak zombie mod, kreedz  –  wspinaczka, czy też  systemy rozgrywki wzorowane na innych grach  (diablo mod, poke mod, bf2mod, codmod).

Mimo swojego sędziwego wieku, ta niepozorna  z początku pozycja wciąż przyciąga rzeszę  graczy i nie ma problemu ze znalezieniem  pełnych serwerów. Mam nadzieję, że  przytaczając krótką historię i opis tej gry  zachęciłem  grono Czytelników, do choć  szybkiego rzutu oka na tę grę, a sprawienie, by  komuś też przynosiła niewątpliwą przyjemność  byłoby dla mnie własnym, skromnym  sukcesem. W następnym numerze postaram  się przytoczyć przykład gry zupełnie innego  rodzaju, aby usatysfakcjonować również tych,  którzy nie zaliczają się do fanów strzelanek.

Magix Slayer

WikiAdmin poleca

Wiki dla każdego

Wakacje to oczywiście czas nieco wzmożonej  aktywności użytkowników FanClubu,  a ożywienie nie omija też Zarządu. Dlatego ten  artykuł należy zaliczyć do serii ostatnich  zdarzeń, które można by zatytułować  „wikiAdmin przypomniał sobie, po co tu jest”.  Tak, będzie oczywiście o WikiFNiN.

Już na wstępie chętnych do poznania  historycznych dziejów, istniejącej już blisko  cztery lata, WikiFNiN odsyłam właśnie do wiki  lub też do mojego artykułu o historii FanClubu  w drugim numerze  „Magazynu”. Tutaj skupię  się na teraźniejszości  otwartej encyklopedii  o Felixie, Necie i Nice.

Często pojawiają się pytania, komu ta wiki jest  potrzebna, po co w ogóle  zaprzątać sobie nią głowę.  A wiki jest właśnie dla  każdego. Oczywiście,  w przeciwieństwie do  Wikipedii, najbardziej  znanej strony typu wiki,  nie wykorzystamy WikiFNiN do odrobienia  pracy domowej (no, może w bardzo  wyjątkowych wypadkach, ale na pewno nie  w wakacje), jednak z założenia ma ona służyć  dużo ciekawszym zajęciom  –  jak na przykład  szybkiemu i łatwemu przypomnieniu sobie  konkretnej postaci czy miejsca. Dużo wygodniej  jest sprawdzić w WikiFNiN co różni Szarych od  Starszych, albo kim był sierżant Konopka, niż  ponownie czytać całą książkę, by poznać tylko  tę jedną rzecz. Jasne, ta druga opcja jest  zdecydowanie przyjemniejsza, ale nie zawsze  mamy czas i chęci na lekturę po to jedynie, aby  przypomnieć sobie jedną informację.

Z własnego doświadczenia wiem  też, że  WikiFNiN przydaje się czasem przy organizacji  konkursów, a i pan Kosik wspominał  o korzystaniu z wiki w wywiadzie dla Radia Plus  (to chyba jedyny wywiad, z którego nie ma  kompletnego nagrania…). To tylko  najoczywistsze zastosowania wiki, a na pewno nie jedyne.

Przejdźmy teraz do najważniejszego punktu:  jak to działa? Z punktu widzenia zwykłego  czytelnika zupełnie normalnie  –  wchodzisz,  wpisujesz czego szukasz, czytasz, wychodzisz.  Ale siła wszelkich wiki tkwi w przycisku  „Edytuj”. Z prostego powodu:  cała idea opiera  się na społeczności  –  ludziach, którzy  dobrowolnie edytując artykuły sprawiają, że  encyklopedia jest obszerna i aktualna. I każdy,  Ty też, może do nich dołączyć! Edytowanie wiki  jest bajecznie proste, nie trzeba się nawet  rejestrować. Wszystko, co powinieneś wiedzieć  znajdziesz na kilku stronach pomocy albo  wydedukujesz sam. Aby jeszcze ułatwić  i sprawić rozbudowywanie WikiFNiN  ciekawszym i przyjemniejszym, w wielu  miejscach można natknąć się na wiadomości od  Manfreda (za pomysł dziękuję Justi), który ma  za zadanie dodatkowo w miły sposób  podpowiedzieć, co należy zrobić oraz zachęcić  do dalszej pracy.

Do edytowania WikiFNiN nie trzeba ani  specjalnych umiejętności, ani nawet dużo  czasu, nie musisz też świetnie pisać. W końcu  wiki opiera się  na społeczności, a pracując  w grupie nie trzeba robić wszystkiego samemu.  Ty zrób to, co wiesz i umiesz  –  popraw  literówkę, uzupełnij braki w opisach, a jeśli  możesz, napisz artykuł, albo chociaż jego  zalążek. Ty zrobisz część, ktoś zrobi część – i tak  powstanie całość! To naprawdę nie wymaga  o wiele więcej niż odrobinę chęci. A do  zrobienia wciąż jest sporo. O ile artykuły  o starszych częściach FNiN zazwyczaj  potrzebują tylko niewielkich poprawek, tak o  nowszych, jak „Bunt Maszyn” czy „Świat Zero”,  nie ma prawie nic. Korzystając z tego, że mamy  wakacje, a do tego zbliża się premiera nowej  części, więc pewnie wiele osób będzie  ponownie czytało już wydane tomy  –  gorąco  zachęcam wszystkich do rozbudowywania  WikiFNiN!

kam193

www.wiki.fnin.eu

Felietony:

Czerń ciągle w modzie

Bynajmniej nie chodzi o kolor królujący na wybiegach. Czarne charaktery były od zawsze obiektem uwielbienia i nic się w tej kwestii nie zmienia. Bo zmienić się nie może. Jak bowiem nie ulec urokowi mrocznego i genialnego umysłu, ekscytującej brutalności i tajemniczego, podwójnego życia?

Fioletowa marynarka, zielone włosy, nieco  rozmazany, ale charakterystyczny makijaż oraz  nieodłączny, niepokojący sardoniczny uśmiech.  Mowa oczywiście o Jokerze, jednym  z najbardziej rozpoznawalnych komiksowych  szaleńców. Znany między innymi z filmów  Mroczny Rycerz oraz Batman: Początek. Przyciąga nie tylko wybuchy, typów spod  ciemnej gwiazdy czy kłopoty, ale także rzesze  fanów na całym świecie. I oczywiście kobiety.  A na pewno jedną: Harley Quinn, kiedyś znaną w całym Arkham jako psychiatra, później jako  współwięzień. Poświęciła swoją karierę  lekarską, reputację, osobowość i całe  dotychczasowe życie, by oddać się na służbę  fascynującemu zbrodniarzowi. Magnetyzm  uśmiechniętego mordercy działa ze zdwojoną  siłą, jego słowa od razu  stają się rozkazami, jego filozofia życiowa  – Dekalogiem  złoczyńców.

Jednak ostatnio  renesans przeżywają  superbohaterowie z komiksów, przywróceni  do życia w filmowych  produkcjach. A co za  tym idzie, powraca  również legenda ich prześladowców  i przeciwników. Największą popularność zdobył  nordycki bóg Loki. Nie tylko za sprawą  charyzmatycznego aktora (Toma Hiddlestona),  który wcielił się w postać zaadoptowanego  przez Asgardczyków lodowego olbrzyma,  ale  także dzięki odpowiednio dopasowanym  atrybutom oraz słynnemu black hat’s evil grin.  Mnie osobiście film nie przypadł do gustu, ale  polecam piosenkę z soundtracku  –  Live to rise wykonaną przez zespół Soundgarden. Poza tym  zachęcam do obejrzenia  innych filmów produkcji Marvel Studios.

Mitologia także wraca do łask, ożywiona przez  znanego polconowym maniakom Jakuba  Ćwieka. Seria  Kłamca,  która zdobyła ogromną  popularność w ostatnich latach, została w tym  roku zwieńczona wydaniem  (być może) ostatniego  tomu zatytułowanego  Kłamca 4: Kill‘em all. Autor  wspomniał o napisaniu  jeszcze jednego tomu, ale  to nieoficjalna wiadomość.  Przejdźmy do sedna –  gdzie  tu czarny charakter?  Wszędzie. Prawie każda  z postaci posiada rysę na  swoim nieskazitelnym  wizerunku. Czy jesteś  aniołem, archaniołem,  bogiem, czy zwykłym śmiertelnikiem  –  słabości są częścią twojej  osobowości, a kłamstwo potrzebne do  egzystencji tak jak wierni do stworzenia kultu.  Głównym bohaterem serii jest Loki (ktoś tu ma  powodzenie!), który zawarł pakt ze sługami  Boga, aby uchronić się przed losem podobnym  pobratymcom i przy okazji zarobić trochę…  anielskich piór. Co czyni protagonistę  wyjątkowym? Potrafi kłamać jak z nut,  wytwarzać iluzje i zmieniać wizerunek na  życzenie. Bezczelny uśmiech, wykałaczka  zamiast papierosa, długie włosy, spluwa pod  pachą  i genialny, bystry umysł w połączeniu  z niecodziennymi zdolnościami sprawiają, że  czytelnicy polubili tego wyrachowanego  boskiego mordercę.

Jak więc powinien wyglądać idealny czarny  charakter? Co sprawia, że jesteśmy oczarowani  bohaterem, który potrafi być nieludzki i okrutny? Moje przemyślenia zamknęłam  w dziesięciu punktach:

1. Jeśli jesteśmy kobietami, sprawa jest prosta.  Mężczyzna przystojny, wyrazisty,  z charakterem  –  taki, o jakim każda czasem  pomyśli, do którego westchnie niekiedy  (i którego tak naprawdę nie życzyłaby sobie  w swoim życiu). Jeśli zaś reprezentujemy płeć  męską, lubimy zdecydowane, inteligentne  i, co tu ukrywać, odpowiednio rozbudowane  dziewczęta.

2. Nieczęsto spotkamy w książkach postaci  w pełni „czarne” –  z reguły są to bohaterowie  epizodyczni, którzy ulegają eliminacji, bo są  przeciwnikami głównego bohatera. Podobnie  jest z filmami  –  the bad guy  często występuje  jako cameo. Chodzi więc o barwną i nie do  końca dobrą czy złą osobowość, a także  trudne do jednoznacznego ocenienia  postępowanie.

3. Charyzma! Nie tylko inteligencja i humor, ale  także oddziaływanie na innych bohaterów  oraz liczne interakcje z ciekawymi  osobistościami potrafią zmiękczyć serce  czytelnika i zrobić z niego prawdziwego fana.

4. Atrybuty, czyli trzeba się wyróżniać. Może to  być  coś, co bohater nosi ze sobą wszędzie, do  czego czuje sentyment, ale równie dobrze  odbierane są niecodzienne fryzury, ubiór czy  nietypowe zainteresowania.

5. Oryginalność (patrz punkty 3 i 4)  i niekonwencjonalność są zawsze w cenie.  Częściej interesują nas niesamowite  i niespotykane postaci niż kalki znanych już  bohaterów.

6. Słabości  –  bo któż ich nie ma? Stanowią  nieodłączny element ludzkiej natury i są  mimo wszystko pozytywnie odbierane.  Magnetyzm pięty achillesowej!

7. Lubimy myślicieli  –  nie życiowe ciamajdy czy  skrajnych introwertyków, ale tych, którzy  potrafią się na chwilę zatrzymać i zastanowić  nad codziennymi sprawami, badając je pod  innym kątem. Wnikliwość, obiektywność,  wyobraźnia, inteligencja i trafność  przemyśleń (lub ich zgodność z naszymi  filozoficznymi konceptami) stanowią  o wartości danej osoby dla nas  –  czytelników  czy widzów.

8. Szczypta romansu, a najlepiej prawdziwej  miłości prawie zawsze jest dobrze odbierana.  Wystarczy nie przesadzić z opisami cierpień,  uniesień, szlochów, ochów i achów,  a wszystko powinno przysporzyć nam  uczuciowych zwolenników. Nasz czarny  charakter potrzebuje ludzkiego  i romantycznego rysu.

9. Umiar  –  sprawa, o której obecnie się  zapomina. Jeden niesamowity splot wydarzeń  na stronę może przyprawić czytelnika  o dreszcze i skutecznie zniechęcić go do  dalszej lektury. Należy też nie przesadzać  z krwawymi i odrzucającymi szczegółami  – mimo wszystko każdym człowiekiem kieruje  instynkt, który podpowiada, że od takich  rzeczy trzeba się trzymać z dala. Nasz bohater  nie musi mordować każdego, kto został choć  raz wspomniany  –  nie na tym polega  odkrywanie złożonej mrocznej osobowości.

10. Tajemniczy składnik X,  czyli „to coś”. Nikt nie  wie co to ani jak to  stworzyć, dopóki wena  nie pobudzi zwojów  mózgowych i każe  przelać pomysł na  papier. Ten wyjątkowy  element cechuje książki  jednostek wybitnych,  autorów, którzy coś  sobą reprezentują i nie  boją się zamieścić  cząstki siebie w którejś  z postaci. W końcu  najlepiej pisze się  o tym, co zna się  z autopsji.

Jak tu nie ulec takiej kombinacji niebezpieczeństwa, inteligencji, charyzmy i urody? Każdą ofiarę takiego czarnego charakteru dopada od razu syndrom sztokholmski, podobnie jak widzów i czytelników na całym świecie.

FNiN_addict

Konto na Facebooku - po co mi ono?

Mi po prostu fejs do niczego, a tym bardziej  do szczęścia,  nie jest potrzebny. Po co mi on?  Jaką ma niezbędna funkcję bez której nie da  się żyć, co tam takiego jest niezbędnego? Do  wysyłania wiadomości mam maila, gg, skype  oraz telefon. Po co mi kolejne narzędzie do  tego? Jeśli chce coś komuś powiedzieć to  dzwonię do tej osoby, lub się z nią spotykam.  Po co mi dziesiątki, setki znajomych, z których  tak naprawdę będę znał tylko kilka,  kilkanaście?

A nawet gdyby konto na fejsie miało  jakiekolwiek zalety, nie założyłbym go z jeszcze  jednego prostego  powodu: ochrony moich  danych. Jeśli człowiek chce się zabezpieczyć  tak, żeby nikt nieznajomy nie znał jego wieku,  adresu, numeru telefonu, maila itp. to musi  spędzić wiele czasu na zmianie domyślnych  ustawień. Osobiście szkoda mi na to czasu  – zwłaszcza,  że moje dane pozostaną widoczne  dla często nieznajomych mi ludzi.

Zawsze, gdy będziemy logować się za pomocą  Facebooka na innej stronie, to jej właściciel  otrzyma podstawowe informacje o nas; gdy  będziemy grali w jakąś grę lub używali aplikacji  wbudowanych w Facebooka, to producentowi  gry/aplikacji udostępnimy swoje dane z tym, że  ich zakres może być większy. Co prawda  będziemy poproszeni o wyrażenie na to zgody,  ale bądźmy szczerzy: kto czyta komunikaty na  stronach?

I jeszcze jedno. Akceptując podczas rejestracji  regulamin, zgadzamy się na bezpłatne  używanie i wykorzystywanie wszystkich  naszych zdjęć i informacji dostępnych  publicznie. Więc lepiej nie umieszczać tam  bardzo dobrych zdjęć, na których Facebook  może zarobić.

„Twarzo-książka”  jest z założenia portalem  społecznościowym, czyli miejscem, w którym  będziemy dzielić się z innymi różnymi rzeczami,  pokazywać im, co lubimy. I o ile założenie nie  było do końca złe, to ma to teraz tragiczne  skutki. Mówimy o wszystkim co dzieje się  w naszym życiu, byleby zebrać kilka kliknięć  „Lubię to!” będących wyznacznikiem  popularności.

Serwis społecznościowy, czyli zbliżający ludzi  do siebie? Poza siecią często nie potrafimy  odezwać się do drugiej osoby. Stajemy się  aspołecznymi, nie potrafiąc nic załatwić.  Zatapiając  się w Facebooku, zapominamy  o naszym małżonku, dzieciach i prawdziwych  przyjaciołach.

Czy Facebook jest zły? Wszystko ma swoje  określone parametry, przy których działa  najlepiej. Tak jest i z fejsem, dopóki używamy  go z głową i rozsądnie, jest przydatnym  narzędziem. Pozostaje tylko pytanie, gdzie  kończy się zabawa, a zaczyna uzależnienie? Po  co ryzykować? Jak na razie, ja nie mam i nie  zamierzam w najbliższej przyszłości mieć konta  na Facebooku. Po co mi ono?

drzewo148

Przemycony bokiem dodatek

W poszukiwaniu sensacji

Jestem SJ. Si-dżej. Standing Joke chłopców  z NASA. Mam na imę SID. Sztuczna  Inteligencja  Dziennikarska. Sztuczna! Zupełnie jakby grafen  był gorszą odmianą  węgla niż ten upakowany  w białkach.

Istnieję, by tworzyć. Cały czas spierają się,  czy  kreatywnie; sam robiłem raporty z tych ich  dyskusji. Pisywałem felietony na własny temat:  „Świadomość czy Algorytm?”, „Przebito ściany  Chińskiego Pokoju?” i tak dalej.

Pisywałem.

Bo teraz mamy tu istny sezon ogórkowy. Mark,  neuroinformatyk, nie wychodził z kabiny od  kilku dni, płynę właśnie do niego przez zawiłe  korytarze „Ikara” sapiąc dyszami silniczków  manewrowych. Robię to, by znaleźć temat.  Wewnętrzny algorytm zmusza mnie do tego  mimo niechęci, jaką czuję do całego tego  dziennikarstwa. A teraz,  kiedy tak mało się  dzieje, przeżywam z nim istne piekło.

Drzwi do kabiny Marka są otwarte. Naukowiec  wisi w powietrzu, obracając się powoli w 0g.

Pytam. O postępy w badaniach. Samopoczucie.  Sprawność urządzeń pokładowych. Najnowsze  plotki do części tabloidowej. Mark śpi, nie  wolno mi go budzić.

Pluję dyszami i ruszam dalej.

Neuroinformatyk zawsze zawzięcie sprzeczał  się z pokładowym fizykiem, dosłownie  pół-mózgiem, Darrowem. Darrow to ciekawy  facet, który wyciął sobie pół biologicznego  komputera by zastąpić go grafenowym  z dostępem do sieci statku. Dużo wie,  w zasadzie wszystko, więc często można  u niego podłapać jakiś ciekawy trop.

Tego spytam o jego relacje z doktor Simons,  znaną  też pod kryptonimem „Cycata”.  W ostatnim numerze części tabloidowej  umieściłem wszystkie najgorętsze newsy na jej  temat, które  trzymałem na czarną godzinę.  W akcie desperacji podpiąłem tam nawet  nagrania z kabiny sanitarnej. Co ciekawe,  doktor Simons nie wniosła pozwu. A wykres  poczytności nadal leży plackiem na osi X.

Darrowa nie mogę znaleźć, cholera wie, gdzie  go wywiało. Płynę dalej korytarzami statku.

Po ostatnim braku zainteresowania porno-wstawką puściłem nawet prowokacyjny artykuł  „Czy Ikarowi zabrakło viagry?”, ale nawet ten  chwytliwy tytuł nie przyciągnął żadnego  czytelnika.

Sprawdzam, czy w Zielarni słychać coś nowego.  O, ironio. Nie słychać tu nic, wykres natężenia  dźwięku leży na 0 dB, drgając tylko  konwulsyjnie kiedy obijają się o mnie kubki, buty, fiolki, rośliny…  Rośliny wyglądają nawet gorzej niż przed  kilkoma dniami. Szkoda, że temat  wykorzystany. Niestety, ale nikt nie  zainteresował się artykułem „Czy botanikowi  płacimy za mało?!” z dramatycznym zdjęciem  szybujących przez zielarnię kawałków szkła  i ziemi.

Dwa szybkie strzały z dysz ustawiają mnie  naprzeciw  samego botanika. Śpi w dość  niecodziennej pozycji  –  przypięty grubymi  pasami do szczebli drabinki, do tego w hełmie.  Robię zdjęcie, ale nie wiem, czy to nie za mało  na artykuł o niskiej jakości sprzętu. Gdybym  znalazł więcej rozbitych…

Cholerny zastój kulturalny.

Pierniczę taką robotę, myślę, odwracając się  zdecydowanie. Nie chcą rozmawiać? Łaski bez!  To oni szósty dzień z rzędu będą czytać o tej  cholernie nudnej dziurze w poszyciu.

Dziobal

www.magazyn.fnin.eu